Nefret ve Affetmek Üzerine

Bazen birine çok sinir olursun, mesela yanlış yapar sana, aldatır belki, kalbini kırar ya da çalar senden belki paranı, belki de yaşam sevincini. Her ne yapmış olursa olsun, o günler bir şekilde geçer, o kazık, o kırgınlık, o kaybedilen şey bir biçimde atlatılır. Bu durumda iki seçenek kalır elinde: Ya affedersin ya da nefret edersin. Peki hangisi daha mantıklı, hangisi daha akıllıca? Gel bakalım.

Diyelim ki nefret ettin ondan. Nefret intikam arzusunu beraberinde getirir. Artık ondan intikam almak için yanıp tutuşur bedenin ve zihnin. Tüm gün kaydırırsın onun hayatını. Kendi içinde hırslanır, hırslandıkça da kendi kendini sabote edersin. Sonunda öyle bir nokta gelir ki sen ve senin hayatın artık yoktur. O vardır ve onun hayatı. Onun hayatını da seninki gibi kaydırma, onun kalbini de seninki gibi acıtma çabası. Sen orada çırpınıp dururken, o umursamaz bile seni. Mutludur, güle oynaya devam eder hayatına. Senin o acınası halin hoşuna gider hatta. Egosu tatmin olur seni öyle bitap gördükçe der ki: "Neler yapmışsam hâlâ aşamamış, hâlâ kalkamamış altından." Sen o güldükçe daha da sinirlenir, daha da hırslanırsın. Sonunda bitirir tüketirsin kendini, ömrünü ve sevdiklerini.

Ama oysa affetsen ne olurdu ki? Sen bakardın hayatına, gülümserdin seni sevenleri severdin, gelişir, geliştikçe büyür, büyüdükçe mutlu olurdun. Olgunlaştırırdı seni bu deneyim her deneyimin yaptığı ve yapacağı gibi. Senin onun yaptıklarına rağmen bu denli büyüyüp mutlu olman ise ona en büyük intikam olurdu, emin ol. O ufacık ve kırılgan egosu da tuzla buz olurdu seni ve gelişmeni seyrettikçe. Sen bitmeden aksine çoğalarak alırdın intikamını. Onu umursamamak en büyük gücün olurdu. Affetmek en büyük silahın olurdu.

Yani kısaca sen dinle beni. Aptalın teki sana ne yaparsa yapsın, onu affet ve aynaya baktığında gurur duymak için çalış. Gerisi zamanla geliyor, inan.

Aynadakini gururlandırmaya çalışırken iyi şanslar,

Eren Kaya